Zondag 19 oktober: Een diepe ademteug
Een diepe ademteug, we zitten op Coco Beach. Relax, coca cola, calamari, zon, zee en rust. Wat een contrast met gisteren; Saskia op miljoenenjacht door Dar es Salaam, met Malulu de chauffeur als rots in de branding. We hebben geld nodig om de reiskosten van de deelnemers aan de training te vergoeden. De Tanzaniaanse bank werkt niet mee: “you have reached your limit” is steevast de respons bij ieder pinautomaat. Wat nu?
Ondertussen dendert de bijeenkomst met maatschappelijke organisaties, vakbonden en koepelorganisaties van bedrijven door. De deelnemers nemen al tekenend de dag van gisteren door. Het zwaar inhoudelijke programma wordt afgewisseld met 'energizers'; de promotieballetjes van de collega's van Linking Solidarity vliegen ons om de oren en we rennen al klappend in de handen om de tafels.
We krijgen veel input voor het project over mensenrechten en bedrijven, precies wat we willen! Met inzet van de dollars van het hotel komt alles alsnog goed en krijgen de deelnemers hun reiskosten vergoed. Maar wat een administratie!
's Avonds met de hele groep in de bus op weg naar een etentje bij Hester Somsen – eerste secretaris van de Nederlandse ambassade – raken we de weg kwijt. Kaart lezen is niet aan de chauffeur besteed. We keren en draaien en nog een keer. De chauffeur stapt in en uit de bus, discussies op straat met toevallige voorbijgangers. Eindelijk dan toch aanbeland bij de residentie van Hester Samson.
In een ontspannen setting worden aan tafel discussie gevoerd over de politiek in Tanzania, het ondernemersklimaat, buitenlandse investeringen en de rol van de overheid. Tot slot geniet de groep van zelfgemaakt Nederlands appelgebak, nog even een groepsfoto en dan allemaal weer de bus in ieder op weg naar zijn eigen huis.
